Skip to content

PARTY’S OVER – STARTS OVER

«Πιστέψαμε όλοι στο όνειρο: ότι ήμαστε μέρος μιας αιώνιας άνθισης, ότι ζούσαμε το όνειρο. Η οικονομική κρίση είναι η βασική ιστορία της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα».1

Άρχισα αυτήν τη δουλειά όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση με την υπόθεση Lehman Brothers το 2008 και την ονόμασα Party’s over (Το γλέντι τελείωσε). Η ανησυχία συνοδεύτηκε από ένα είδος ελπίδας ότι οι κυβερνήσεις θα άρχιζαν να λαμβάνουν νέα μέτρα, υιοθετώντας μια νέα οικονομική πολιτική με την πεποίθηση ότι δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί «η κατανομή των πόρων να καθοδηγείται από τις χρηματιστηριακές αγορές, με αποτέλεσμα να έχουμε μια αύξηση των ανισοτήτων και μια καταστροφική πίεση πάνω στους φυσικούς πόρους»2 και «οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης να μην έχουν πληρώσει καθόλου το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί, ενώ θα έπρεπε να αντικατασταθούν από οργανισμούς που δεν είναι τόσο βαθιά διεφθαρμένοι».3

Η κατάσταση στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια είναι αξιοθρήνητη, όχι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης που δεν είχε ακόμη ξεσπάσει σε όλη της την έκταση, αλλά κυρίως λόγω της χειμαρρώδους διαφθοράς που έχει κατακλύσει ολόκληρη την κοινωνία.

Τρία χρόνια αργότερα, με την οικονομική κρίση να παίρνει ειδικά στην Ελλάδα δραματικές διαστάσεις, η δουλειά μου ολοκληρώθηκε με τον τίτλο Starts over (Το γλέντι ξαναρχίζει). Η αύξηση των ανισοτήτων παίρνει γεωμετρικές διαστάσεις. Οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης «έπαιξαν έναν αισχρό ρόλο στον κατήφορο που πήρε η χώρα»4 και «συνεχίζουν, χωρίς κανένα περιορισμό της ανεξέλεγκτης ισχύος τους, να εκδίδουν μονομερώς διαταγές και να θέτουν σε κίνδυνο την ίδια τη δημοκρατία της Ευρώπης».5 Εν τω μεταξύ «κανένας δεν προέβλεψε τις μεγάλες οικονομικές κρίσεις. Όταν ξεσπούν, μας λένε πάντα ότι τα πράγματα θα καλυτερεύσουν. Με άλλα λόγια δεν καταλαβαίνουμε τίποτα, δεν ξέρουμε. Αυτό είναι που με εντυπωσιάζει: αυτή η σιωπή που γίνεται όλο και πιο βαθειά…».6

Οι εικόνες μου μοιάζουν με ένα πανόραμα μιας ολόκληρης ζωής που βλέπει ο άνθρωπος να περνάνε από μπροστά του σε κλάσμα δευτερολέπτου πριν πεθάνει. Συντονίζονται με την αποδόμηση. Εικόνες σιωπηλές. Δεν υπάρχει χώρος για περιττά αισθήματα. Το κρύο με έχει περικυκλώσει.

Λυδία Δαμπασίνα

 

«Nous avons tous cru au rêve: que nous faisions partie d’une floraison éternelle, que nous vivions le rêve. La crise économique est le socle sur lequel s’écrit l’histoire de la première décennie du 21ème siècle.»1

J’avais commencé ce travail quand a éclaté la crise économique avec l’affaire Lehman Brothers en 2008 et je l’avais nommé Party’s over (Le fête est finie). L’inquiétude s’accompagnait d’une sorte d’espoir que les gouvernements commenceraient à prendre de nouvelles mesures, en adoptant une politique économique nouvelle, convaincus qu’il n’était plus possible que continue «la répartition des ressources guidée par les marchés boursiers, avec pour résultat une augmentation des inégalités et une pression catastrophique sur les ressources naturelles»2 et «que les agences internationales de notation «ne reconnaissent pas la part de responsabilité qui leur incombe, alors qu’il faudrait les remplacer par des organismes qui ne soient pas aussi profondément corrompus.»3

Depuis de nombreuses années, la situation en Grèce est lamentable, non pas seulement en raison de la crise économique qui n’avait pas encore éclaté dans toute son étendue, mais surtout en raison des torrents de corruption qui ont submergé toute la société.

Trois ans plus tard, avec la crise qui, en Grèce tout spécialement, prend des dimensions dramatiques, mon travail a été complété avec le titre Starts over (La fête recommence). Les inégalités ont augmenté de façon exponentielle. Les agences de notation «ont joué un rôle obscène dans l’effondrement du pays»4 et elles continuent sans que rien ne vienne freiner leur pouvoir incontrôlable, de donner unilatéralement des ordres, mettant en danger jusqu’à la démocratie en Europe.»5 Entretemps, personne n’a vu arriver les grandes crises économiques. Quand elles surviennent, on nous dit toujours que ça va s’arranger. Ça veut dire qu’on n’y comprend rien, qu’on ne sait pas. C’est ça qui m’impressionne: ce silence de plus en plus profond…»6

Mes images ressemblent au panorama d’une vie entière qu’un homme, avant de mourir, voit défiler en une fraction de seconde. Elles ont partie liée avec la déstructuration. Images silencieuses. Il n’y a pas de place pour les sentiments inutiles. Le froid m’a encerclée.

Lydia Dambassina

 

“We all believed in the dream: that we were part of an eternal bloom, that we were living the dream. The economic crisis is the main story of the first decade of the 21st century”.1

I started working on this project when the economic crisis erupted in 2008, with the bankruptcy of Lehman Brothers, and named it Party’s over. The disquiet was accompanied by some kind of hope that governments would start taking new measures and adopting a new economic policy due to the belief that it was no longer possible to sustain a situation where “resource allocation is determined by financial markets, thereby exacerbating inequalities and exercising a destructive pressure on natural resources”2 while “international rating agencies fail to pay the price for their share of responsibility, whereas they should be replaced by other -not so deeply corrupted- entitites”.3

The situation in Greece has already been pitiable for many years, even before the full blow of the financial crisis, mainly because of the colossal corruption that permeated society.

Three years later, with the economic crisis taking a dramatic toll particularly on Greece, my work was completed under the title Starts over. Inequalities are growing exponentially. In the meantime, the international rating agencies, which “played a vile role in the country’s downturn”,4 “are still operating without any limitation of their uncontrollable power, unilaterally issuing orders and endangering the very democracy of Europe”.5 Also, «no one ever foresees these great economic crises. And when they erupt, they always tell us that things will get better. In other words, we understand nothing, we don’t know. This is what strikes me the most: this silence getting deeper and deeper…”.6

My images resemble the panorama of an entire life that a person sees marching before him in a split second just before he dies. They are coordinated with deconstruction. Silent images. There is no place for unnecessary feelings. The cold has surrounded me.

Lydia Dambassina

 

1 Alex Preston, d’après, Kathimerini, Dimanche 5  Septembre 2010
2 Giorgio Ruffolo, d’après, Eleftherotypia, Dimanche 12 Octobre 2008
|3 Alex Preston, idem
4 Alex Preston, idem
5 Amartya Sen, d’après, Eleftherotypia, Vendredi 24 Juin 2011
6 Alain Touraine, d’après, Le Monde, Dimanche 5 – Lundi 6 Septembre 2011