Skip to content

2007 “Family Story I”, Koroneou Gallery, Athens

Family Story, Zita-Mi Gallery, Art-fair, Athens, 2005

Text:

 

Untitled, 2006, color lambda print, mounted on aluminium 170x125cm
Untitled, 2006, color lambda print, mounted on aluminium 170x125cm
Ciel- terre, 2006,color lambda print, mounted on aluminium 170x125cm
Ciel- terre, 2006,color lambda print, mounted on aluminium 170x125cm

ουρανός – γη
ciel- terre
heaven – earth

Illegitime, 1999-2007, color lambda print, mounted on aluminium 170x125cm
Illegitime, 1999-2007, color lambda print, mounted on aluminium 170x125cm

Θα ήταν αθέμιτο να συναινέσουμε σε μια σεξουαλική σχέση για έναν άλλο λόγο από τον ακαταμάχητο πόθο που μας ωθεί ή από την απολαυστική ηδονή που βρίσκουμε
από την, Le Monde – Τρίτη 17 Οκτωβρίου 2006

Serait-il illégitime de consentir à un rapport sexuel pour une autre raison que le désir irrésistible qui nous y pousse ou pour le plaisir délicieux qu’on y trouve
d’après, Le Monde – mardi 17 octobre 2006

Would it be illegitimate to agree to sexual intercourse for any reason other than the unbearable urge to have it or the exquisite pleasure taken in doing it
from, Le Monde – Tuesday October 17th, 2006

Monique, 2006, color lambda print, mounted on aluminium 170x125cm
Monique, 2006, color lambda print, mounted on aluminium 170x125cm

Sande Zeig, η σύντροφος της Maria Wittig, η μητέρα της Gilberte Wittig, η αδελφή της Dominique Samson, η ανιψιά της και όλες οι φίλες της μετά λύπης σας αναγγέλλουν τον ξαφνικό θάνατο την Παρασκευή 3 Ιανουαρίου στην Tucson (Αριζόνα) της MONIQUE WITTIG συγγραφέας των L’Opoponax (βραβείο Médicis 1964)
Les Guérillères
Το λεσβιακό σώμα
Σχεδίασμα ενός λεξικού για τις ερωμένες ( με την συνεργασία της Sande Zeig)
Βιργίλιος, όχι « Λένε, στάσου, κοίταξε αυτό το νέο είδος που αναζητά μια νέα γλώσσα.
Ένας μεγάλος άνεμος αναστατώνει τη γη.
Ο ήλιος θα ανατείλει. Τα πουλιά δεν κελαηδούν ακόμη.
Τα λιλά και μενεξεδί χρώματα του ουρανού φωτίζονται»
οδός Σαρεντόν 97,
75012 Παρίσι
από την Libération – Τετάρτη 8 Ιανουαρίου 2003

Sande Zeig, sa compagne Maria Wittig, sa mère Gilberte Wittig, sa sœur Dominique Samson, sa nièce et toutes ses amies ont la tristesse de vous annoncer la mort soudaine le vendredi 3 janvier 2003 `a Tucson (Arizona) de MONIQUE WITTIG auteur de L’Opoponax (prix Médicis 1964) Les Guérillères Le corps lesbien Brouillon pour un dictionnaire des amantes (écrit avec Sande Zeig)
Virgile, non
« Elles disent, prends ton temps,
considère cette nouvelle espèce
qui cherche un nouveau langage.
Un grand vent balaie la terre.
Le soleil va se lever. Les oiseaux
ne chantent pas encore.
Les couleurs lilas et violet
du ciel s’éclaircissent. »
97, rue de Charenton
75012 Paris
d’après, Libération -mercredi 8 janvier 2003

Sande Zeig, her companion Maria Wittig, her mother Gilberte Wittig, her sister Dominique Samson, her niece  and all her girlfriends  regretfully inform you the sudden demise on Friday January 3d In Tucson (Arizona) of MONIQUE WITTIG  author of  L’Opoponax (Médicis prize1964) Les Guérillères The lesbian body Scratch pad for a dictionary of women lovers (written with Sande Zeig)
Virgil, no
« They say, take your time,
consider this new species
who searches for a new language
A strong wind sweeps the earth.
The sun will rize. The birds do not sing yet.
The lilac and violet colours of the sky fade”
97, Charenton str.
75012 Paris
from, Libération- Wednesday January 8th, 2003

Autorisée à épouser, 2006, color lambda print, mounted on aluminium 170x125cm
Autorisée à épouser, 2006, color lambda print, mounted on aluminium 170x125cm

Της δόθηκε η άδεια να νυμφευθεί τον φίλο της αστυνομικό, μεταθάνατον
H νέα γυναίκα, η οποία, την επομένη του θανάτου του συντρόφου της, έχασε το παιδί που περίμενε, επισήμανε ότι της φαίνεται «τελείως φυσικό, από αγάπη και από σεβασμό για εκείνον, να θέλει να τον νυμφευθεί. Είχαμε κανονίσει να παντρευτούμε το 2003. Πρέπει να πάω πέραν του θανάτου»
από την, Libération- Τρίτη 10 Φεβρουαρίoυ 2004

Autorisée à épouser son ami policier à titre posthume
La jeune femme, qui, au lendemain du décès de son compagnon, avait perdu l’enfant qu’elle attendait, a indiqué qu’il lui semblait «  tout naturel, par amour et par respect pour lui, de vouloir l’épouser. Nous avions prévu de nous marier en 2003. Il me faut aller au-delà de la mort»
d’après, Libération- mardi 10 février 2004

She was given the permission to marry, her policeman boyfriend, after his decease
The young woman, who, the next day of her companion’s decease lost the child she expected, noted that it appeared “entirely natural out of love and respect to him to want to marry him. We had arranged to get married in 2003.I have to go beyond death”
from, Libération – Tuesday February 10th, 2004

L’identité biométrique, 2006, color lambda print, mounted on aluminium 170x125cm
L’identité biométrique, 2006, color lambda print, mounted on aluminium 170x125cm

Η βιομετρική ταυτότητα
από την, Le Monde- Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2005
“Αν ένας άνθρωπος έχει χάσει ένα πόδι η ένα μάτι, ξέρει ότι έχει χάσει ένα πόδι η ένα μάτι, αλλά αν έχει χάσει τον «εαυτό» του, εάν έχει χαθεί ο ίδιος, δεν μπορεί να το ξέρει, γιατί πια δεν υπάρχει κανείς που να το ξέρει»
από την, Le Monde – Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 1998

L’identité biométrique
d’après, Le Monde- Jeudi 29 Décembre 2005
“Si un homme a perdu une jambe ou un oeil, il sait qu’il a perdu une jambe ou un oeil, mais s’il a perdu le “soi”, s’il s’est perdu lui-même, il ne peut le savoir, car il n’y a plus personne pour le savoir »
d’après, Le Monde – Jeudi 5 Février 1998

The biometric identity
from, Le Monde -Thursday December 29th, 2005
“If a man loses a leg or an eye, he knows he lost a leg or an eye, but if he loses the «self», if he loses himself, he does not know it, because there is no one to know about it”
from, Le Monde – Thursday February 5th, 1998

Inserm, 2006, b/w lambda print, mounted on aluminium 170x125cm
Inserm, 2006, b/w lambda print, mounted on aluminium 170x125cm

Κακοποιοί  3 χρονών
Κατά τους ερευνητές της  Inserm (Εθνικό Ινστιτούτο υγείας και ιατρικής έρευνας), οι εν δυνάμει κακοποιοί πρέπει να αναζητούνται ήδη από τον παιδικό σταθμό και το νηπιαγωγείο. Πιτσιρικάδες που παρουσιάζουν, κάποια συναισθηματική ψυχρότητα, κάποια τάση χρησιμοποίησης του άλλου, σημάδια κυνισμού, ανυπακοής και ακόμα « χαμηλή ένδειξη ηθικής», όλοι αυτοί οι φρικτοί μπόμπιρες πρέπει να καταγραφούν σε λίστα, να περάσουν από τεστ και να υποβληθούν σε θεραπεία
από την, Le Monde – Τετάρτη 1 Μαρτίου 2006

Délinquants de 3 ans
D’après les chercheurs de l’Inserm (Institut national de la santé et de la recherche médicale), les délinquants en puissance sont à rechercher des la crèche et la maternelle. Gamins présentant, une froideur affective, une tendance à la manipulation, des signes de cynisme, de l’indocilité et même un « indice de moralité bas », tous ces affreux bambins doivent être listés, testés et traités
d’après, Le Monde, mercredi 1er mars  2006

Delinquents 3 years old
According to the researchers of Inserm (national Institute for health and medical research), the potential delinquents are already under research from the kindergarten and nursery school. Pee-wees that display a sentimental bleakness, a tendency to use others, signs of cynicism, disobedience, still more “signs of moral low”, all these awful moppets have to be registered in a list, and to undergo tests and therapy
from, Le Monde – Wednesday March 1 st, 2006

Prestige, 2005,lambda print, mounted on aluminium 170x125cm
Prestige, 2005,lambda print, mounted on aluminium 170x125cm

Το Πρεστίζ τον σκότωσε
Ο γερμανός ερημίτης Manfred Gnandigger πέθανε από θλίψη στην καλύβα του στα 66 του χρόνια. H πετρελαιοκηλίδα από το «Πρεστίζ» κατέστρεψε τον κήπο του με τα γλυπτά που έφτιαχνε από πέτρες, ξύλα, σκελετούς ζώων και άλλα αντικείμενα που ξέβραζε η θάλασσα. Είχε έρθει στο Camellet το 1962. Φορούσε κοστούμι και γραβάτα και πήγαινε στην εκκλησία. Άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για οικολογικά θέματα και ως το τέλος της δεκαετίας είχε αντικαταστήσει το κοστούμι του με ένα πανί γύρω από τους γοφούς
ΤΑ ΝΕΑ – Τρίτη 31 Δεκεμβρίου 2002

Le Prestige l’a tué
L’ermite allemand Manfred Gnandigger est mort de chagrin à 66 ans dans sa hutte. Le pétrole du “Prestige” a détruit son jardin avec les sculptures qu’il faisait avec des pierres, du bois, des squelettes d’animaux, et autres objets que la mer rejetait. Il était arrivé à Camellet en 1962. Il s’habillait en costume et en cravate et il allait à l’église. Il a commencé à s’intéresser à l’écologie et jusqu’à la fin de la décennie il avait remplacé son costume par un tissu autour des hanches
TA NEA – Mardi 31 Décembre 2002

Prestige killed him
German hermit Manfred Gnandigger died from grief at age 66 in his cabin. The oil slick from the “Prestige” had destroyed his garden along with the sculptures he had made from rocks, wood, bones and whatever objects he found from the sea. He moved to Camellet in 1962. He wore a suit and tie and went to church. He developed environmental concerns, and by the end of the decade, he had substituted his suit with a cloth wrapped around his hips
ΤΑ ΝΕΑ – Tuesday, December 31st 2002

Nathalie, 2005, lambda print, mounted on aluminium 170x125cm
Nathalie, 2005, lambda print, mounted on aluminium 170x125cm

Γενέθλια συνάντηση. Στις 07/04/97
στο τραίνο TGV Παρίσι- Βαλάνς- Μοντελιμάρ
Διαβάζατε ένα μυθιστόρημα του Βοτρέν.
Τα μάτια σας μέσα στα μάτια μου :
Πώς να παραταθεί αυτή η συγκίνηση; Ναταλί
06.09.26.28.72
Στις 13/04/98
ώρα 11 και 24 βαγόνι.8 ίδιος προορισμός
LIBERATION – Πέμπτη 9 Απριλίου 1998

Renc. anniv. Le 07/04/97 dans
TGV Paris– Valence- Montélimar
Vous lisiez un roman de Vautrin. Vos yeux dans mes
yeux : comment prolonger cette
émotion ? Nathalie
06.09.26.28.72. Le 13/04/98
11h24 voit.8 même destination
LIBERATION – Jeudi 9 Avril 1998

Meeting anniversary 4/7/97
TGV Paris-Valence- Montélimar
You were reading a novel by Vautrin.
Your eyes into my eyes: how can this
emotion last longer? Nathalie
06 09 26 28 72
4/13/98
11.24 a.m. car. 8 same destination
LIBERATION – Thursday, April 9th 1998

Fiona, 2005, lambda print, mounted on aluminium 170x125cm
Fiona, 2005, lambda print, mounted on aluminium 170x125cm

Fiona Revillon 12 χρονών, κατακρεουργημένη από την παρέα της
«Έλεγε παντού ότι είχα κοιμηθεί μαζί, ότι την είχα αφήσει έγκυο. Στο τέλος δεν μου άρεζε» Στις 5 Ιουλίου 2000, ο Ραφαήλ 21 χρονών, παρέσυρε την Φιόνα κατά μήκος του καναλιού της Deûle . Εν συνεχεία την πνίγει. Η Φιόνα ακολουθεί τυφλά τον Ραφαήλ, πιθανόν ερωτευμένη. Κυρίως δεν έχει που αλλού να πάει. Το σκάει συνέχεια από την εστία που την έχουν κλείσει, εγκαταλελειμμένη από μια μητέρα που πάσχει από κατάθλιψη. «Κτύπησα την Φιόνα με ένα ξύλο στο δεξί μέρος του κεφαλιού. Στην αρχή νόμιζα ότι πέθανε αμέσως, αλλά ξανακουνήθηκε.» Βρέχουν οι κλωτσιές, ποδοπατούν το πρόσωπο της Φιόνα, που παρόλα αυτά σηκώνεται. Ο Γιόχαν την οδηγεί στην όχθη, ο Ραφαήλ της δίνει μια κλωτσιά στην πλάτη. «Πιάστηκε από το πόδι του Γιόχαν, που τότε την έριξε στο νερό. Έφυγα, αλλά ο Γιόχαν με φώναξε : « Πατάει ακόμη.» Πήδηξα στο κανάλι και της έβαλα το κεφάλι κάτω από το νερό. Μόλις τέλειωσα να σκοτώνω την Φιόνα, ο Γιόχαν με βοήθησε να ανέβω στην όχθη.» Ο Ραφαήλ Λενέ και ο Γιόχαν Δελεπλάς καταδικάστηκαν σε είκοσι χρόνια φυλακή. Ο Μέντυ Πουλέν και ο Σεμπαστιάν Μαετί σε τρία χρόνια και δύο χρόνια για « μη εμπόδιση εγκλήματος.» Μια άλλη 5 Ιουλίου, τρία χρόνια πριν από το έγκλημα , ο πατέρας του Ραφαήλ, που τον λάτρευε κρεμάστηκε. Εκείνο το πρωί , ο γιος πήγε στο μνήμα του πατέρα του. Πήρε χάπια, αγχολυτικά, και ήπιε. Πολύ. «Ίσως μια άλλη μέρα να μην συνέβαινε αλλά εκείνη την ημέρα ήμουν πολύ θυμωμένος.» Τρεις μέρες μετά την φυλάκιση του, ο Ραφαήλ προσπάθησε να κρεμαστεί, με τα σεντόνια του κελιού του
από την, LIBERATION-Παρασκευή 24 Ιανουαρίου 2003

Fiona Revillon, 12 ans, massacrée par sa bande
«Elle disait partout que j’avais couché avec, que je l’avais mise enceinte.A force ça ma déplaisait. » Le 5 juillet 2000, Raphaël 21 ans, a entraîné Fiona le long du canal de la Deûle. Puis il la noie. Fiona suit Raphaël aveuglement, sans doute amoureuse. Surtout elle n’a pas d’autres endroits où aller. Elle fuit sans cesse le foyer où elle est placée, abandonnée par une mère dépressive. « J’ai mis un coup de bâton a Fiona, sur le côté droit de la tête. Au début, je croyais qu’elle avait été tuée sur le coup, mais elle a rebougé.» Les coups de pied pleuvent, on piétine le visage de Fiona qui se relève tout de même. Johan l’emmène au bord du canal, Raphaël lui donne un coup de pied dans le dos. « Elle s’est rattrapée au pied de Johan, qui l’a alors mise à l’eau. Je suis parti, mais Johan m’a rappelé : « Elle a encore pied ». J’ai sauté dans le canal et je lui ai mis la tête en dessous de l’eau. Une fois que j’avais fini de tuer Fiona, Johan m’a aidé à remonter sur la berge. » Raphaël Lainé et Johan Deleplace ont été condamnés à vingt ans de réclusion criminelle. Meddy Poulain et Sébastien Maetie à trois ans et deux ans de prison pour « non empêchement de crime.» Un autre 5 juillet, trois ans avant le crime, le père de Raphaël, qu’il idolâtrait s’est pendu. Ce matin-là, le fils s’est rendu sur la tombe de son père. Il a pris des comprimés, des anxiolytiques, et il a bu. Beaucoup. « Peut-être qu’un autre jour, ça ne serait pas passé. Mais ce jour-là j’étais très en colère.» Trois jours après son incarcération, Raphaël a tenté de se pendre, avec les draps de sa cellule
d’après, LIBERATION- vendredi 24 janvier 2003

12-year-old Fiona Revillon massacred by her gang
” She was telling everybody that I’d slept with her and gotten her pregnant. I was getting sick of it. ” On July 5th, 2000, 21-year-old Raphael took Fiona off along the Deûle canal. Then he drowns her. Fiona follows him blindly, in love no doubt. Especially as she has no other place to go. She is fleeing the shelter where she has been abandoned by her depressed mother. ” I gave her a blow to the right side of the head with a stick. I thought I had killed her right off, then she moved. ” The kicks rain down and her face is trampled on but she manages to get up. Johan drags her to the edge of the canal, Raphael gives her a kick in the back. ” She caught herself on Johan’s foot but he pushed her into the water. I split but Johan called me back: ” She’s still on her feet..” I jumped into the canal and put her head underwater. Once I had finished Fiona off, Johan helped me out onto the bank.” Raphael Laine and Johan Deleplace were sentenced to twenty years imprisonment. Meddy Poulain to three and Sebastien Maetie to two years for ” non prevention of a crime.” On another July 5th, three years before, Rafael’s father, idolized by his son, hung himself. The morning of the crime Raphaelvisited his father’s grave. He took tranquillizers and drank. A lot. ” Maybe on another day it wouldn’t have happened. But that day I was very angry. “Three days after his incarceration Raphael tried to hang himself with the sheets of his cell
from, LIBERATION- Friday January 24th, 2003

Prozac, 2005, lambda print, mounted on aluminium 170x125cm
Prozac, 2005, lambda print, mounted on aluminium 170x125cm

Υπερκατανάλωση ψυχοφαρμάκων
Η Υπηρεσία Περιβάλλοντος της Βρετανίας ανίχνευσε φέτος το καλοκαίρι στα ποτάμια και στα υπόγεια ύδατα της χώρας ίχνη του ψυχοφαρμάκου Prozac [fluoxetine hydrochloride]
από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2004

Surconsommation d’antidépresseurs
Le Service d’Environnement de la Grande Bretagne a détecté cet été dans les fleuves et les eaux souterraines du pays des traces du psychotrope Prozac. [fluoxetine hydrochloride]
d’après, KATHIMERINI, dimanche 19 décembre 2004

Over consumption of anti-depressants
This summer the British Environmental Agency found traces of the psychotropic substance Prozac (fluoxetine hydrochloride) in the rivers and underground waters of the country
from, Kathimerini, Sunday December 19th, 2004

Voyage, 2005, lambda print, mounted on aluminium 170x125cm
Voyage, 2005, lambda print, mounted on aluminium 170x125cm

Ταξίδι στο κέντρο του εγκεφάλου
Τα νευρικά κυκλώματα που μας επιτρέπουν να αναγνωρίζουμε σήμερα το πρόσωπο μας χωρίς έκπληξη αλλάζουν με ανεπαίσθητο τρόπο ώστε να προσαρμοστούν στις τροποποιήσεις που το πέρασμα του χρόνου του έχει προξενήσει
από την, Le Monde – Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 1998

Voyage au centre du cerveau
Les circuits qui nous permettent sans étonnement de reconnaître aujourd’hui notre visage ont changé de façon subtile afin de s’adapter aux modifications que le passage du temps lui a causées
d’après, Le Monde – jeudi 5 février 1998

Voyage to the center of the brain
The circuits that today allow us to recognize our face without surprise have changed subtly to adapt to the modifications caused by the passage of time
from, Le Monde – Thursday February 5th 1998

Cortex, 1987-2007, color lambda print, 50x36 cm
Cortex, 1987-2007, color lambda print, 50×36 cm

Ξεδιπλωμένος, αποπτυχωμένος, ένας ανθρώπινος εγκέφαλος καταλαμβάνει μια έκταση 2 τετραγωνικών μέτρων
από την, Le Monde – Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 1998

Déplié, déplissé, un cortex humain occupe une superficie de 2 mètres carrés
d’après, Le Monde – mardi 3 février 1998

Unfolded, spread out, a human cortex has an area of two square meters
from, Le Monde – Tuesday February 3st, 1998

 

 

Installation view, Koroneou Gallery
Installation view, Koroneou Gallery
Installation view, Koroneou Gallery
Installation view, Koroneou Gallery
Installation view, Koroneou Gallery
Installation view, Koroneou Gallery
Installation view, Koroneou Gallery
Installation view, Koroneou Gallery

ΛΥΔΙΑ ΔΑΜΠΑΣΙΝΑ, 2005
Εδώ και χρόνια περισυλλέγω αποκόμματα από τον ημερήσιο τύπο που αφορούν ειδήσεις, εικόνες `η σκέψεις που μου προκαλούν ένα ενδιαφέρον και συχνά μια συγκίνηση. Η συλλογή δεν είναι μεθοδική ως προς την συχνότητα και τα θέματα της. Δεν κάνω μια δουλειά ερευνητή. Συλλέγω μια ποίηση και ένα δέος ανεξάρτητα αυτών που αφορούν τα μεγάλα γεγονότα και αυτό δεν γίνεται σκόπιμα. Μπορεί να φαίνεται περιττό να συλλέγει κανείς, ως επί το πλείστον, μικρά γεγονότα στην θέση των σημαντικών που συνέβησαν σε αυτές τις ίδιες ημερομηνίες. Ωστόσο αψηφώ την κοινή λογική που νομίζει ότι προσδιορίζει πότε και γιατί έλαβε χώρα ο πόλεμος στην Σερβία, ο πόλεμος στο Ιράκ, η σφαγή των Τσετσένων, η τραγωδία στο θέατρο της Μόσχας, η εκτέλεση στο Ρατσάκ 45 αλβανών από σέρβους αστυνομικούς κλπ. κλπ. Η μνήμη μας είναι βραχεία και η συλλογική συγκίνηση θεραπεύεται σαν την γρίπη.
« Μόνο το παρόν `η η αιωνιότητα με κάνουν να ονειρεύομαι- ενώ ο τύπος δεν δουλεύει, εξ` ορισμού, παρά στο εγγύς παρελθόν. Είναι αυτό που τον κάνει απαραίτητο και φθαρτό. «Στην ποίηση ενέχεται περισσότερη φιλοσοφία από την ιστορία», έλεγε ο Αριστοτέλης, γιατί πιο γενική και λιγότερο ανεκδοτολογική.” « Όχι μόνο η τέχνη είναι μια δημιουργία, και όχι μια αντανάκλαση, αλλά η πραγματικότητα που δημιουργεί είναι πιο διαρκής και έντονη από αυτήν που χρησίμευσε ως αφετηρία.»
Libération- Σάββατο 25 και Κυριακή 26 Δεκεμβρίου 2004
Στην δουλειά μου χρησιμοποιώ δύο γλώσσες : αυτήν της εικόνας και αυτήν του λόγου και αυτό γίνεται αφορμή να αναφερθούμε στο απόσπασμα του βιβλίου Μετεωρολογικά του Μισέλ Τουρνιέ όπου «ο αφηγητής όντας στην κυρίαρχη θέση ενός ρεύματος αέρα ( η αντιστρόφως όπου το ρεύμα αέρος αναλαμβάνει τις εξουσίες του αφηγητή) τα γεγονότα τα πιο ριζικά ασήμαντα επιφορτίζονται μιας πρόθεσης. Έχουμε εδώ ένα ενδιαφέρον φαινόμενο εικονογράφησης του διχασμού της διαδικασίας της αφήγησης που επιτρέπει τον πολλαπλασιασμό των απόψεων στο ίδιο αναφορικό σύστημα».

LYDIA DAMBASSINA, 2005
Depuis des années je recueille des coupures des journaux dans la presse quotidienne concernant des nouvelles, des images ou des pensées qui suscitent en moi un intérêt et souvent une émotion. La récolte n’est pas méthodique ni dans sa fréquence, ni dans le choix de ses sujets. Je ne fais pas un travail de chercheur. Je recueille une poésie et un effroi indépendants des grands évènements et ceci n’est pas fait d’une façon délibérée. Ça peut paraître superflu de sélectionner, le plus souvent, des petits évènements au lieu de ceux qui sont importants et qui ont pu avoir lieu à ces mêmes dates. Néanmoins je défie un grand nombre de dire quand et pourquoi a eu lieu la guerre en Serbie, la guerre en Irak, le massacre des Tchétchènes, la tragédie au théâtre de Moscou, l’exécution à Ratsak de 45 albanais par les policiers serbes etc. etc. Notre mémoire est courte et l’émotion collective se soigne comme la grippe.
« Seul le présent ou l’éternité me font rêver – alors que la presse ne travaille, par définition, que sur le passé proche. C’est ce qui la rend nécessaire et périssable. « La poésie est plus philosophique que l’histoire » disait Aristote, parce que plus générale et moins anecdotique. Non seulement l’art est une création, et non pas un reflet, mais la réalité qu’il crée est plus durable et intense que celle qui lui a servi de base. » Libération, samedi 25 et dimanche 26 décembre 2004
Dans mon travail j’utilise deux langages : celui de l’image et celui de la parole et cela fait penser au passage sur la météo de Michel Tournier dans Les Météores où « le narrateur, installé dans la position dominante de coup de vent ( ou inversement le coup de vent étant investi des pouvoirs du narrateur) les évènements les plus radicalement insignifiants se chargent d’une intention. On a là un intéressant phénomène d’illustration du processus de clivage narratif qui permet la multiplication des points de vue dans un même système référentiel».

LYDIA DAMBASSINA, 2005
I have been collecting clippings from daily newspapers for a number of years concerning news, images or thoughts which prompt in me an interest and often an emotion. My collecting is methodical neither in its frequency nor in the choice of its subjects. I am not doing the work of a researcher. I collect poetry and dread independent of the major events and I am not doing so in a deliberate manner. Perhaps it seems superfluous to select for the most part minor events rather than the major events which may have occurred on the same date. Nonetheless, I challenge many to say when and why did the war on Serbia, the war in Iraq, the massacre of the Chechians, the Moscow theatre tragedy, the execution in Ratsak of 45 Albanians by Serbian policemen etc., etc. happen. Our memory is short and collective emotion heals like the flu. “ Only the present or eternity make me dream – while the press works by definition only on a recent past.
That is what renders it necessary and perishable. “Poetry is more philosophical than history,” said Aristotle, because it is more general and less anecdotal. Not only is art a creation, and not a reflection, but the reality it creates is longer lasting and more intense than the one upon which it was based.” Liberation, Saturday 25 and Sunday 26 December 2004
I use two languages in my work: that of images and that of words, bringing to mind the passage on the weather in Michel Tournier’s “The Meteors” in which “the narrator, installed in the position overlooking
the gust of wind (or conversely the gust of wind taking the place of the narrator). The most utterly insignificant events become meaningful, an interesting phenomenon which illustrates the process of narrative distinction allowing the multiplication of points of view within the same referential system”.